سـایه‌ی سفید

...در شب، نشانی از سایه‌ها نیست. این نور است که تاریکی را نیز، ارمغان می‌آرد

سـایه‌ی سفید

...در شب، نشانی از سایه‌ها نیست. این نور است که تاریکی را نیز، ارمغان می‌آرد

طبقه بندی موضوعی

آویش

جمعه, ۱۴ دی ۱۳۹۷، ۰۴:۲۸ ب.ظ
من هنوزم بعد 26 سال با اسم‌ام غریبی می‌کنم. هر بار شنیدنش از زبون دیگران، هر بار خوندنش توی پیام‌هایی که خطاب قرار می‌گیرم، باعث می‌شه غیرواقعی و دور به نظرم بیاد. مطمئن نیستم کِی دقیقا خودم بودم/هستم؛ من با همه‌ی ترس و اجتنابم از شبیه آدم‌های زندگیم شدن، خیلی وقتا نه خودم که دقیقا مادر، پدر، برادر، دخترعمو، خاله، دایی، همکلاسی دانشگاه، خانوم میانسال سالن ورزشی و ده‌ها آدم دیگه بودم/هستم، با همون اخلاق و رفتار و منش. و این باعث می‌شه خودم رو گم کنم و نشناسم. شاید همین هم دلیل کشش و علاقه‌ام به روان‌شناسیه؛ این‌که خودم رو مستقل از آدم‌هایی که جزئی از وجودم هستن بشناسم و بفهمم این من، کی و کجا به طور خالص ظهور می‌کنه. کشفِ معماریِ منی که ساخته‌ام و می‌سازم‌اش. #واژه‌بافی 
۹۷/۱۰/۱۴
بلوط

نظرات  (۱)

۱۴ دی ۹۷ ، ۲۰:۲۰ حامد سپهر
دوستش ندارید؟
پاسخ:
دارم، حتی برام خوشاینده. با این‌حال عادی نشده و یه حس تازگی، نو بودن بهم دست می‌ده موقع شنیدنش!

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">