سـایـه‌ی سـفـیـد

در شب، نشانی از سایه‌ها نیست. این نور است که تاریکی را نیز ارمغان می‌آرد...

سـایـه‌ی سـفـیـد

در شب، نشانی از سایه‌ها نیست. این نور است که تاریکی را نیز ارمغان می‌آرد...

۴ مطلب با موضوع «نقل قول :: راه هنرمند - جولیا کامرون» ثبت شده است

ما نیاز داریم گاهی تمرکز را از بیرون، به درون منتقل کنیم و زندگی را از چیزهایی که حواس ما را پرت می‌کنند خالی کنیم تا بتوانیم به عالم حسیِ خودمان برگردیم، تا بتوانیم صدای درون خویش را بشنویم. برنامه‌ی یک هفته‌ای پرهیز از مطالعه در واقع برای مراقبت از خودمان در برابر اطلاعاتی‌ست که روزانه به سمت ما هجوم می‌آورند. برای اغلب ما مطالعه به نوعی اعتیاد بدل شده‌ست؛ به‌جای هضم اندیشه‌ها و احساسات خود، کلمات دیگران را می‌بلعیم. کمترین نتیجه‌ی یک هفته چیزی نخواندن، داشتن اوقات زیاد و بی‌کاری‌ست و هدف پر کردن این ساعت‌ها با انجام فعالیت‌هایی‌ست که مدت‌ها از خود دریغ داشته‌ایم. همه‌ی ما می‌توانیم برای طفره رفتن از انجام امور بسیار خلاق باشیم اما این هفت‌روز فرصت خوبی برای تجربه‌های کوچک و جدید زندگی‌ست و سامان دادن به کارهای ریز و درشتی که مدت‌هاست در لیست انتظار مانده‌اند. برای من با پیاده‌روی‌های طولانی همراه بود، کاری که به بهانه‌ی فصل سرما پشت‌گوش می‌انداختم؛ مسیرهای متفاوت، نوشیدنی گرم، تماشای ویترین‌های جدید. تمرکز روی آدم‌های تازه‌وارد زندگیم و گفتگو و رسیدن به مشترکات بیشتر. تحلیل واکنش‌های خودم در موقعیت‌ها و فهمیدن جزئیاتی از منِ کوچکِ درونم. اگر قرار است این یک هفته را در پیش بگیرید باید احتمال نقض کردنش را نیز در نظر بیاورید. و حتمن برای خودتان بنویسید در چه وقت‌هایی این پرهیز را شکستید. کج‌خلق بودید یا خطایی از شما سرزده بود و یا در اوقات خوشی و حالِ خوب؟ 
پ.ن: نتیجه‌ای که خواهیم گرفت به میزان زیادی به باور ما نسبت به آنچه انجام می‌دهیم بستگی دارد و شرط دیگر به‌وقت و به‌جا بودن هدف است. باید زمانِ خودتان و حس نیاز برای پرداختن بدان را پیدا کنید. 
  • ۱۱ اسفند ۹۵ ، ۱۵:۱۲
  • بلوط
اگر احساس می‌کنید در زندگی‌تان گیر کرده‌اید یا در هنرتان دچار وقفه شده‌اید، هیچ جهشی بیش از یک هفته پرهیز از مطالعه نمی‌تواند کمکتان کند. خودداری کامل از هرگونه مطالعه. کلمات برای بیشتر هنرمندان مانند قرص‌های کوچک آرامش‌بخش است. هر روز میزان معینی از رسانه‌ها را می‌بلعیم. بلعیدنی که مانند چربی به جداره‌ی وجودمان می‌چسبد. بدون این‌گونه آشفتگی‌ها دیگر بار به عالم حسی فرو می‌رویم. پرهیز از مطالعه، ما را به سکوت درونمان می‌افکند... [در تاریکی است که چشم شروع به دیدن می‌کند. تئودور روتکه] #از کتابی که می‌خوانم: راه هنرمند، نوشته‌ی جولیا کامرون  [یک هفته بدون کتاب، وبلاگ، اینستاگرام و فیلم و سریال (یه خودکشیِ فرهنگی!) - تا سه‌شنبه 10 اسفند]
  • ۰۲ اسفند ۹۵ ، ۲۲:۴۳
  • بلوط
کارِ درونی موجب دگرگونیِ بیرونی می‌شود...؟ شفای خلاقیت تمرینی است برای ذهنی باز و گشوده داشتن. بقا در سلامتِ روان نهفته است و سلامتِ روان در توجه داشتن. خواه موفقیت و خواه شکست، حقیقت زندگی واقعن ربطی به کیفیت آن ندارد. کیفیت زندگی همواره به تواناییِ سرخوشی بستگی دارد، و قابلیتِ سرخوشی ناشی از توجه داشتن است. (به حیاتی که پیشِ روی شماست، با علاقه‌مندی توجه کنید؛ به مردم و چیزها و ادبیات و موسیقی... زندگی آنقدر غنی است که اندازه ندارد. سرشار از گنج‌ها و جان‌های زیبا و مردمان جالبِ توجه. خودتان را فراموش کنید! - هنری میلر) پاداشِ توجه همواره شفاست. همه‌ی ما به طرزی وصف‌ناپذیر تنهاییم و توجه بیش از هرچیز، عملی است که اتصال می‌آورد. [از شتاب خویش بکاهید و از زندگی کام بجویید. با شتاب، نه تنها صحنه‌ها و منظره‌ها را بلکه حتی این حس را که به کجا می‌روید و چرا، از دست می‌دهید. اِدی کانتور] #از کتابی که می‌خوانم: راه هنرمند، نوشته‌ی جولیا کامرون
  • ۱۹ بهمن ۹۵ ، ۲۰:۳۸
  • بلوط
هنرمندان سایر هنرمندان را دوست دارند. هنرمندانِ سایه‌وار به سوی طایفه‌ای که به آن تعلق دارند کشیده می‌شوند، اما نمی‌توانند مدعی حق حیات خود باشند. اغلب اوقات جسارت، نه استعداد، یک انسان را هنرمند و انسانی دیگر را هنرمندی سایه‌وار می‌سازد. برای حرکت از قلمرو سایه‌ها به تلألو خلاقیت، هنرمندان سایه‌وار باید بیاموزند خودشان را جدی بگیرند. باید با تلاشی ملایم و سنجیده، از هنرمند خردسال درون خویش مراقبت کنند. اشتباهات لازم‌اند! لغزش‌ها طبیعی‌اند. این‌ها گام‌های یک بچه‌اند. آنچه باید از خود بخواهیم پیشرفت است، نه کمال. [شفای خود را نخستین اولویت زندگی‌تان سازید. رابین نوروود] #از کتابی که می‌خوانم: راه هنرمند، نوشته‌ی جولیا کامرون
  • ۱۱ بهمن ۹۵ ، ۱۳:۳۵
  • بلوط