سلام...

وقتی دنبال معاشرت باشی و آدم‌های جدید، می‌توانی حتی به ماه‌ها انتظارت لبخند بزنی و بگویی: خب، ارزش داشت. گرچه نباید زود قضاوت کرد و یک برخورد معیارِ کمّی و کیفی خوبی برای شناخت نیست اما همین‌که تعدادی جوانِ هم‌نسل‌اید و روحیاتتان نه چندان دور و نزدیک، امیدِ خوبی‌ست. 
+ ما مشغول کارهای روزمره‌مون هستیم و در همین بین زندگی داره می‌گذره. قراره چطور به لحظه‌هامون دقت کنیم...؟ اتفاقات رخ می‌دن و ما با حوادث روبرو می‌شیم اما فقط بعدشه که می‌تونیم این چیزها رو درک کنیم. توی همون لحظه، پی بردن به ماهیت و ارزش ماجرا تقریبن غیرممکنه. و زندگی غالبن توی همین به خاطر آوردن‌هاست که معنا پیدا می‌کنه. [بخشی از دیالوگ تونی اِردْمَن]
  • پنجشنبه ۳۰ دی ۹۵
Designed By Erfan . Me Powered by Bayan