سیاه‌چاله

اندوه و حسرت، ابرقهرمان‌های منن. تاریک، عمیق و نیرومند...

  • يكشنبه ۲۷ خرداد ۹۷

جام جهانیِ چشمات

شنیدی می‌گن بعضیا بازی‌کردن بلد نیستن و می‌شن مفسّر؟ یه عمر پاسِ نگاهِ بقیه رو خوندن و وقتی توپ به خودشون رسید، دیدن تو موقعیتش نیستن. آخ که چه ستمیه تا یک‌سوم قلبش بری و بفهمی تو آفسایدی. 
خیلی از آدما یارِ هم نمی‌شن، ولی باز تو یه تیمن؛ سر در گریبان، دارن برقِ چشمونِ سیاشو، به عقب می‌رانن.

همه گفتن دریا، ما می‌گیم عسل؛ باید دل داشته باشی که بزنی به عسلِ چشماش، باید تاب بیاری ضدحمله‌ی نگاشو. نشه داستان مسی و شکستنِ دیوار... شما که کُری‌خونیت بالاس و هیچ. شود آمرزیده اویی که تو حریفش شووی. 

• چالش رادیو بلاگی‌ها 
• سپاس از یکتای جّان. دعوت از ثمین و هلیا :)
  • يكشنبه ۲۰ خرداد ۹۷

جزء از کل

اغلب از زنجیره‌ی اتفاقات گفتم، اینکه همه‌چیز به هم وصله. و باور و علاقه‌ام ایجاب می‌کنه دنبال این اتصالات بگردم و برای خودم مفهوم و تصویر بسازم. 

چند وقت پیش میون حرفام به یکی گفتم تغییرای کوچیک و محو، راضیم نمی‌کنن. اگه قرار به عوض شدنه باید اون‌قدری مشهود و مشخص باشه که دیگه نخوای و لازم نباشه شرحش بدی. 
و بعد پست تلگرامی تانزانیا: "هدف تعیین نکنین، به جاش سیستم تعریف کنین. یعنی چی؟ هدف معمولن دوره و وسطش ناامید می‌شین. و اگه دقیق بهش نرسین شکست می‌خورین. مثلن من می‌گم می‌خوام تا یه ماه دیگه 20کیلو لاغر بشم. اگه 19کیلو هم لاغر بشم یه شکسته واسم. ولی سیستم این‌جوریه که می‌خوام هر روز کم بخورم و ورزش کنم."
وقتی به گذشته نگاه می‌کنم می‌بینم من همیشه هدف‌گذاری کردم و اون جواب آخر برام اولویت بوده. که همین باعث شده بارها احساس شکست کنم چون نشده و نرسیدم بهش. برخلاف پستی که مدت‌ها قبل نوشته بودم؛ راه حل نصف نمره‌اس، اما انگار باور درونیم فقط بندِ اون پاسخ نهایی بوده. 

#قلم‌فرسایی #نقل قول
  • چهارشنبه ۱۶ خرداد ۹۷

...Hope when the moment comes you'll say

I Lived - OneRepublic

Hope when you take that jump, You don't fear the fall. Hope when the water rises, You built a wall. Hope when the crowd screams out, It's screaming your name. Hope if everybody runs, You choose to stay. Hope that you fall in love, And it hurts so bad. The only way you can know, You give it all you have. And I hope that you don't suffer, But take the pain. Hope when the moment comes you'll say:

I did it all, I did it all. I owned every second that this world could give, I saw so many places The things that I did, Yeah, with every broken bone, I swear I lived.

Hope that you spend your days, But they all add up. And when that sun goes down, Hope you raise your cup. Oh, oh. I wish that I could witness, All your joy And all your pain. But until my moment comes, I'll say:

I did it all, I did it all. I owned every second that this world could give, I saw so many places The things that I did, Yeah with every broken bone, I swear I lived. With every broken bone, I swear I lived. With every broken bone, I swear I.

I... I did it all, I... I did it all. I owned every second that this world could give, I saw so many places The things that I did, Yeah with every broken bone, I swear I lived. I swear I lived. 

#گرامافون
  • سه شنبه ۱۵ خرداد ۹۷

Z

چراییِ این یادآوری، درست خاطرم نیست. جدول مندلیف و ترازهای انرژی توی ذهنم نقش بست. گوگل کردم تا بدانم دنبال چه بوده‌ام... 

"ترازهای انرژیِ یک الکترون در یک اتم شامل حالت پایه (Ground state) و حالت‌های برانگیخته (Excited states) است. الکترون در حالت پایه با دریافت انرژی می‌تواند به حالت برانگیخته جهش کند. حالت پایه در فیزیک کوانتوم حالتی‌ست که سیستم کمترین انرژی خود را دارد. برانگیختگی یعنی افزایش انرژی یک سامانه نسبت به حالتی که کمترین انرژی ممکن را داراست. طول عمر سیستم در حالت برانگیخته کوتاه است. به طور لحظه‌ای یا با ساطع کردن یک فوتون یا فونون سیستم انرژی اضافی خود را آزاد می‌کند و به حالتی با انرژی پایین‌تر یا حالت پایه برمی‌گردد."

و این منم؛ کلیتی جای گرفته در حالت پایه، ترازی با کمترین میزان انرژی. اما واکنش‌پذیر، در واقع آماده‌ی رهایی‌ام درست مانند الکترونی که در آخرین لایه محبوس مانده و چشم به راه اندک نیروی لازم برای جهش است تا واکنشش را تکمیل کند. حقیقت علمی و زیستی ماجرا این است که برانگیختگی کوتاه است و بی‌دوام. و این حالت پایه‌ی لعنتی، این دامنه‌ی امنِ تثبیت‌شده آدم را به پایین می‌کشاند. شاید هم اصلِ بقا همین باشد. 
باید یاد بگیرم چطور انرژی‌های پرش را بقاپم، یا حتا بسازم. اما عدد اتمی؛ این جوهره‌ی وجودی و جنگجوی درون، تعیین می‌کند جزو کدام دسته‌ای؛ واسطه، اثرپذیر، قیمتی یا نجیب (جالب است که شیمی نجیب را بی‌اثر می‌خواند). امیدوارم زنجیره‌ی واکنش‌هامان بیارزد به این سقوط و صعودها.

#قلم‌فرسایی
  • يكشنبه ۱۳ خرداد ۹۷

Morning Song

Over the Rainbow - Israel Kamakawiwoʻole (To continue please click button "ENTER")

Somewhere over the rainbow, way up high, And the dreams that you dream of, once in a lullaby, Somewhere over the rainbow, blue birds fly, And the dreams that you dream of, dreams really do come true...

Someday I'll wish upon a star, Wake up where the clouds are far behind me. Where trouble melts like lemon drops, High above the chimney top, That's where you'll find me.

Somewhere over the rainbow, bluebirds fly, And the dream that you dare to, Why, oh why can't I?

I see trees of green, red roses too, I watch them bloom for me and you, And I think to myself, what a wonderful world...

Well I see skies of blue, and I see clouds of white, The brightness of day, I like the dark, And I think to myself, what a wonderful world...

The colors of the rainbow, so pretty in the sky, Are also on the faces of people passing by, I see friends shakin' hands, sayin' 'How do you do?' They're really say I, I love you...

I hear babies cryin', and I watch them grow, They'll learn much more than we'll know, And I think to myself, what a wonderful world...

Someday I'll wish upon a star, Wake up where the clouds are far behind me. Where trouble melts like lemon drops, High above the chimney top, That's where you'll find me.

Somewhere over the rainbow, way up high, And the dream that you dare to, Why, oh why can't I? [Songwriters: E.Y. Harburg / Harold Arlen]

#گرامافون
  • جمعه ۱۱ خرداد ۹۷

دوستان به معنای مدرنِ کلمه

ژان‌مارک به چیز دیگری می‌اندیشید: مسبب حقیقی و تنها مسبب دوستی چنین است؛ فراهم آوردن آیینه‌ای که دیگری بتواند در آن تصویر گذشته‌ی خود را ببیند، تصویری که، بدون نجوای ابدی خاطرات رفقا، مدت‌ها پیش ناپدید شده بود. 
...در آن لحظه، به یگانه مفهوم دوستی، آن‌گونه که امروز به آن عمل می‌شود، پی بردم. انسان، برای آن‌که حافظه‌اش خوب کار کند، به دوستی نیاز دارد. گذشته را به یاد آوردن، آن را همیشه با خود داشتن، شاید شرط لازم برای حفظ آن چیزی است که تمامیت منِ آدمی نامیده می‌شود. برای آن‌که من کوچک نگردد، برای آن‌که حجمش حفظ شود، باید خاطرات را، همچو گل‌های درون گلدان، آبیاری کرد، و این مستلزم تماس منظم با شاهدان گذشته، یعنی دوستان است. آنان آیینه‌ی ما هستند، حافظه‌ی ما هستند؛ از آنان هیچ‌چیز خواسته نمی‌شود، مگر آن‌که گاه به گاه این آیینه را برق اندازند تا بتوانیم خود را در آن ببینیم. 
...برای جست‌وجوی دوستِ زخمی در میدان نبرد، یا برکشیدن شمشیر برای دفاع از او در برابر دزدان مسلح، موقعیتی پیش نمی‌آید. ما زندگی‌مان را بدون خطری بزرگ، اما همچنین بدون دوستی، می‌گذرانیم. 
...دوستیِ تهی‌شده از محتوای سابقش، امروز مبدل به قرارداد احترام متقابل، و به طور خلاصه، مبدل به قرارداد رعایت ادب شده است. پس، بی‌ادبی است که از دوست چیزی بخواهیم که او را به زحمت اندازد یا برایش ناخوشایند باشد.

هویت - میلان کوندرا - ترجمه‌ی دکتر پرویز همایون‌پور - نشر قطره
|پیوست: در باب دوستی - دیزالو|

#کتاب‌ها حرف می‌زنند!
  • سه شنبه ۸ خرداد ۹۷

هر آدمی باید بداند برای چی می‌جنگد

اُوِه هیچ‌وقت وراج نبوده. برایش مثل روز روشن بود که این روزها این یک نقطه‌ضعف محسوب می‌شود. این روزها آدم باید با هر آدم کندذهنی که بغل‌دستش ایستاده از این در و آن در حرف بزند تا بگویند طرف خونگرم است. اُوه اصلن نمی‌دانست چطور این کار را بکند. شاید این‌جوری تربیتش کرده بودند، شاید آدم‌های هم‌نسلش برای دنیایی آماده نشده بودند که آدم‌ها در آن فقط حرف می‌زنند، ولی عمل کردن دیگر مهم نیست. 

در زندگی هر کس لحظه‌ای وجود دارد که در آن لحظه تصمیم می‌گیرد می‌خواهد چه کسی باشد. کسی باشد که بگذارد دیگران بهش بدی کنند یا نگذارد. و وقتی آدم از این موضوع بی‌خبر باشد، اصلن آدم‌ها را هم نخواهد شناخت. 

مردی به نام اُوِه - فردریک بَکمن - ترجمه‌ی فرناز تیمورازف - نشر نون 

#کتاب‌ها حرف می‌زنند!
  • يكشنبه ۶ خرداد ۹۷

موازنه‌ی روح و تن

در ابتدا "فکر هم یک ماهیچه است" بود، و تئوری نزد تفکرکنندگان بود، و ایده خودِ فکر بود. همه‌چیز به واسطه‌ی پرسش‌گران آغاز شد، و غیر از اندیشه، تمدن از چیزی مایه نیافت.*

فکر هم یک ماهیچه است... اگر نیروی ذهن را به ساختار بدن تشبیه کنیم، هفت فاکتور آمادگی جسمانی را می‌شود به روح نیز پیوند داد. 

1- قدرت: حداکثر نیرویی‌ست که می‌توان برای یک‌بار اعمال نمود. 
تصمیم‌گیری و انتخاب، بحث و استدلال. ماهیچه‌ی فکر ما چقدر آماده‌ی قدرت‌نمایی‌ست؟ اولین کتاب، اولین گفت‌وگوی خوش‌مایه، اولین تلنگر و تاثیر، ما را به شوق می‌آورد برای دانستن. اما ذهن خام است و کار ناکرده، درد می‌گیرد از نادانی. و مهارت خودمربیگری این است که چالش یادگیری و آگاهی را تناسب بندد تا فکر پرورده شود، و استفاده از منطق در بزنگاهی که باید حداکثر نیرو را برای گزینش درست و سرنوشت‌ساز به کار برد، ممکن باشد. 

2- استقامت: توانایی تکرارِ حرکتی یک‌نواخت. 
زندگی ما پر از کارهای نافرجام، ایده‌های دنبال‌نشده، برنامه‌های تا نیمه تیک‌خورده و... است. ماندن در مسیر و ادامه دادن، یعنی استقامت؛ حفظ انگیزه برای پیش‌رفتن. گاهی تکرار حرکتی یکنواخت در چرخه‌ای درست، یک توانایی‌ست. 

3- سرعت: قابلیت جابه‌جا شدن در حداقل زمان. (ارتباط مستقیم با عامل وراثت؛ تارهای عضلانی) و سرعت عکس‌العمل: فاصله‌ی زمانی بین دریافت محرک و شروع حرکت. (اکتسابی؛ تکرار و تمرین) 
عادت کرده‌ایم سرعت را به مثابه سبقت گرفتن تعبیر کنیم. اما سرعت از آن واژه‌هایی‌ست که باید ریشه‌اش را محکم‌تر گرفت. حرکت، پویایی، سیال بودن. هر چقدر هم جابه‌جایی در واحد زمانمان خوب باشد، اما در سرعت عکس‌العمل لنگ می‌زنیم. دریافت محرک و شروع به حرکت؛ به حصار امن خودساخته‌یمان (شما بخوانید قفس) خو گرفته‌ایم و ریسک نمی‌پذیریم. فرصت‌هایمان را نه اینکه نبینیم، که اصلن تشخیص نداده و از دست می‌دهیم. 
کسی که پارکور کار می‌کند، ذهنش یاد گرفته موانع را به موقعیت تبدیل کند برای خلق حرکتی زیبا. به کسی که اصول پارکور را در زندگی به کار می‌برد "تراسور" می‌گویند. "عبور از موانع در سریع‌ترین زمان ممکن با استفاده از آسان‌ترین و ساده‌ترین شیوه‌ی حرکتی و کمترین انرژی مصرفی از یک مبدأ به مقصد. در پارکور اصلن نباید مسیر (مبدأ و مقصد) مشخص باشد یعنی که موانع و مسیر از قبل تعریف شده نیستند، این فرد است که تصمیم می‌گیرد با استفاده از توانایی‌های خود از کدام مسیر برود و از کدام شیوه‌ی حرکتی برای عبور از موانع استفاده کند. در پارکور فرد به هیچ‌وجه دنبال موانع نمی‌گردد، این مسیر است که موانع را در مقابل راه فرد می‌گذارد." 

4- توان (قدرت انفجاری): به‌کارگیری بیشینه‌ی نیرو در کمترین زمان. 

5- انعطاف‌پذیری: دامنه‌ی حرکتی‌ای که اعضا در آن محدوده قادر به حرکت هستند. 
اصل و چهارچوب داشتن در زندگی یک ارزش است. و اصولی ارزشمندند که قابلیت بازنگری و تصحیح داشته باشند. پس باید منعطف بود و تغییرات را برآورد کرد و گاهی پذیرفت. خشکیِ مفاصل آدم را زمین‌گیر می‌کند درست همان‌طور که فکرهای پوسیده و زنگار بسته، دنیا را به تاریکی می‌کشاند. 

6- چابکی: توانایی تغییر سریع و ناگهانی جهتِ حرکت و سرعت، همراه با حفظ تعادل. 
واکنش به‌هنگام در مقابل یک حرف، رفتار یا موقعیت، یک مهارت است. چابک باشیم. 

7- تعادل: قابلیت حفظ بدن در فضا (شکل و موقعیت مناسب). 
و در نهایت پیِ اندیشه و تفکرمان را آن‌قدری استوار بنا کنیم که تندبادهای موسمی به آشوب و سرگردانی نکشاندمان. تعادل داشتن در زندگی یعنی تسلط به عیار، اندازه و قواره‌ی خویشتن و قابلیت حفظ اندیشه در موقعیت‌های متزلزل. 

آمادگی جسمانی، کارایی و اعتماد به نفس می‌آورد و آمادگی روحی، پا را فراتر نهاده، آدم را به یقین و باور می‌رساند. حس خوبِ خود و زندگی را بلد بودن.

*برداشت از انجیل یوحنا باب اول "در ابتدا کلمه بود..."

#قلم‌فرسایی
  • پنجشنبه ۳ خرداد ۹۷

در جهانِ پابندِ زمان، هیچ‌چیز نمی‌تواند از راهِ رفته، برگردد.

از توفان که درآمدی، دیگر همان آدمی نخواهی بود که به توفان پانهاده بودی. 

در این دنیای درندشت تنها کسی که می‌توانی به او تکیه کنی، خود توست. 

برخی چیزها هست که هرگز به باد نسیان نمی‌رود، خاطراتی که هرگز نمی‌توان از آن‌ها گریخت. این‌ها مثل محکِ زندگی تا ابد با ما می‌مانند. 

کافکا، در زندگی هرکس یک‌جا هست که از آن بازگشتی در کار نیست. و در موارد نادری نقطه‌ای است که نمی‌شود از آن پیش‌تر رفت. وقتی به این نقطه برسیم، تنها کاری که می‌توانیم بکنیم این است که این نکته را در آرامش بپذیریم. دلیل بقای ما همین است. 

هرکس درد را به شیوه‌ی خودش حس می‌کند و هرکس زخم‌های خودش را دارد. 

تنگ‌نظرهای عاری از تخیل... مدارا نکردن، نظریه‌های بریده از واقعیت، اصطلاحات توخالی، آرمان‌های عاریتی، نظام‌های انعطاف‌ناپذیر؛ این‌ها چیزهایی هستند که واقعن مایه‌ی هراسم می‌شوند. آنچه راست‌راستی ازش می‌ترسم و بیزارم. البته دانستن اینکه چه چیز درست است و چه چیز نادرست مهم است. خطاهای فردی در داوری را معمولن می‌توان اصلاح کرد. تا وقتی شهامتش را داشته باشی که خطای خودت را بپذیری، می‌توان جبران کرد. اما تنگ‌نظران متعصب که قوه‌ی تخیل ندارند به انگل‌هایی می‌مانند که گله را مبتلا می‌کنند، تغییر شکل می‌دهند و رشد می‌کنند. این‌ها همه‌چیز را به گند می‌کشند و من دوست ندارم همچو کسانی بیایند اینجا. 

می‌شود به من بگویید خاطره چه جوری است؟ 
خاطرات از درون گرمت می‌کنند، اما در عین حال دوپاره‌ات می‌کنند. 
پس چیز خشنی است... 

کافکا در کرانه - هاروکی موراکامی - ترجمه‌ی مهدی غبرائی - نشر نیلوفر

#کتاب‌ها حرف می‌زنند!
  • شنبه ۲۹ ارديبهشت ۹۷
Designed By Erfan . Me Powered by Bayan